Prokadencja

Towarzystwo Twórcze Prokadencja

Towarzystwo Twórcze Prokadencja istnieje od 1998 r.
Prezentuje i promuje wartościowe, niezależne działania artystyczne i projektowe.
Zrealizowala już ponad 370 imprez artystycznych: festiwale, koncerty, wystawy, pokazy, warsztaty... (wiecej >>)
Powolala do życia Ośrodek Działań Artystycznych Forum Fabricum w Łodzi, gościnnie realizowala swoje projekty m.in.
na Paradzie Wolności, na ul.Piotrkowskiej, w Opus Film i w Muzeum Włókiennictwa w Łodzi, a także w całej Polsce:
na Stacji Wolimierz, w Pławnej 9, Białostockim Teatrze Lalek i wielu innych zaprzyjaźnionych klubach i miejscach.
Obecnie glównym projektem Prokadencji jest eksperymentalna marka odziezowa WORKSHOP
- działania dotyczace projektowania ubioru i prezentacji mody.
p.s. Pomysłodawcą nazwy Prokadencja jest Marcelo.
Prokadencja
na Stacji Wolimierz
2001 - 2003
Historia
Prokadencji
i Forum Fabricum
Prokadencja, Forum Fabricum, Workshop


Wstęp
Towarzystwo Twórcze Prokadencja jest fenomenem trudnej do zdefiniowania natury. Suma przenikajacych się artystycznych i społecznych zdarzeń. Najprosciej ujmujac to animatorzy kultury prowadzacy socjologiczny eksperyment. Ale także radykalni twórcy i organizacja samopomocy. 
Dwa projekty z rozległego spectrum aktywnosci grupy zwiazane sa bezposrednio z Łodzia. Pierwszy pod nazwa Forum Fabricum należy już do przeszłosci. Został zrealizowany własnie tu, choć miejsce realizacji mogło być dowolne. Styl, w jakim wkomponował się w tkankę miasta, zapewnił mu miejsce w jego historii. Setki aktywnych współuczestników projektu, niezliczone wzmianki w mediach dowodza jego skali, choć nie wyjasniaja istoty zjawiska. (patrz: 100 artykułów w GW o Prokadencji - wystawa, Forum Fabricum 01.04.2000) 
Projekt drugi; będacy in progress, Prokadencja Workshop, jest w swych założeniach tamtego dopełnieniem. Adresowany do przemysłowej tradycji miasta i jego zawodowych srodowisk, opiera się raczej na projektantach niż artystach. Współgrajacy z tradycja Strzemińskiego. 
Po doswiadczeniu Forum Fabricum można się domyslać że ta racjonalnie działajaca, zawodowa formacja okaże się czyms innym jeszcze. 

Forumowiczom

Towarzystwo Twórcze Prokadencja zainaugurowało publiczna działalnosć w połowie marca 1999 roku w Łodzi, otwierajac Forum Fabricum. Miejsce to stało się niemal z dnia na dzień mekka koneserów kultury offowej, fanów nowych brzmień, nieoczekiwanych spotkań i aktywnego uczestnictwa. 
W ciagu 4 i pół roku istnienia odbyło się 348 imprez, wystapiło 1179 wykonawców. Od amerykańskiej awangardy operowej, po folk Ukrainy. Popisom spawaczy, towarzyszyły spektakle teatrów lalek. Permanentne warsztaty prowadzili architekci, tancerze i poeci. Prezentowali się artysci swiatowego formatu, a debiuty w Forum były paszportem honorowanym przez autorytety. Dla młodych przełomu wieku było to najatrakcyjniejsza miejscówka w miescie i najpopularniejszy, obok Łodzi Kaliskiej i Parady Techno jego symbol. Dla starszej generacji, najmocniejszy w kraju, wzorcowy dom kultury. Jakies podsumowanie jego działań należy się bywalcom czyli forumowiczom, i tym którzy tylko się o nie otarli, lecz pozostali pod ich wrażeniem. Szczególnie zas tym, którzy i dzis, czytajac recenzje koncertów, zapowiedzi imprez, czy googlujac po klubowych stronach, i innych rozkładach jazdy pytaja: co się własciwie stało, że zniknęło takie mocne miejsce. 

Lodzermenschom
Spotkanie założycielskie odbyło się w obszernym łódzkim mieszkaniu 
wynajętym przez Olę Niescier i Michała Strokowskiego. Piętro nad lokalem gastronomicznym znanym niegdys jako Klubowa. Pod szyldem tym kryła się knajpa podła, zaprzeczenie obiecywanej w nazwie ekskluzywnosci. Po upadku komuny lokal zmienił nazwę i działał dalej. To sasiedztwo, było jak memento, mrugnięcie okiem neokomunistycznej mentalnosci. Zbliżała się 10 rocznica upadku muru, i niewiele zostało z przyrzeczeń i nadziei. Ponura pazernosć nowego swiata najniebezpieczniejsza okazała się dla kultury. Rzadziły Telewizja i Supermarket. Puby, przez moment wizytówka Łodzi, ewoluuja powoli w pijalki. ,,No future generation,, zastapiło ,,pokolenie nic,,. Trwał wielki powrót do zródeł. 
Do toksycznych klimatów ,,złego miasta,, ale i etosu Ziemi Obiecanej. W dniu przyjazdu do Łodzi, Ola i Michał trafiaja na prapremierę uzupełnionego filmu Andrzeja Wajdy. Zdumieni przecieraja oczy widzac mieszkanie, które własnie wynajęli a w nim trzech rozesmianych entuzjastów skandujacych: ,,ja nie mam nic, ty nie masz nic - zbudujemy fabrykę,,. Przyszedł czas na pozytywny projekt. 

Towarzystwo Twórcze 
Funkcjonowanie w przestrzeni publicznej wymaga narzędzi dostępnych osobom prawnym. Musielismy zarejestrować działalnosć. Wymogiem rejestracji jest, podanie swoich racji, formuły funkcjonowania i wybór nazwy. Nie bylismy grupa w sensie obyczajów sztuki. Nie wiazała nas forma wyrażania, galeria czy wydawca. Nie szanujac kategorii pokoleniowych, nie bylismy też formacja. Każdy z członków założycieli, przyjechał z innego miasta, dołaczajšc do walczacej tu od lat ekipy. Wszystkich łaczyły dwie przede wszystkim sprawy. Słabosć do tego połamanego miejsca i chorobliwa potrzeba niezależnosci. 
Z powodów taktycznych wybralismy formułę - towarzystwo. Musielismy zwerbalizować intuicyjna przestrzeń naszego zamysłu, choć w słowach intencja trywializowała się, umykała. Rozmowę zagłuszał łomot pędzacych po Kilińskiego tramwajów. Postanowilismy ograniczyć się w dyskusji do jednego słowa, do imienia. Włodek Kiniorski przywiózł z trasy koncertowej termin Flap People. Zapewniał, że tak w Europie nazywaja ludzi, jakimi nas widzi. Taka była geneza tytułu pierwszego, otwierajacego  Forum Fabricum koncertu Flap People.  Cztery dni grały formacje zwiazane z  Kiniorem, Na ekranach w tle wirowała flashowa flap-animacja, CinemaVacek  generował obrazki, a Piotr Bikont recytował:
Flap. Pac! Lekkie uderzenie. Trzepotanie, hałas, zamieszanie
Gadajace klapy saksofonu, kołatki grzechotki, Bez klapek na uszach, 
bez klapek na oczach, rzucamy słowa na wiatr i pleciemy duby smalone.
Uchylamy kapelusza, kłapiemy uszami, trzepoczemy płetwami, wyciagamy grabę.
Z nami dzikie kaczki, kuropatwy, podlotki i emancypantki.
Watpiacym rozdajemy klapsy i pokazujemy język u buta. 

Prokadencja
Od wieków końcom stulecia towarzyszy trujacy miks lęków, wskrzeszanych atawizmów i hochsztaplerki. Kronikarze legitymuja aktualne układy, rozdajac wejsciówki do Historii. Media żongluja piana rankingów, epatujac prognozami przyszłosci, Tajemnicze sekty szykuja się do opuszczenia swiata. Opisywanie swiata ma kuszacy powab kiczu. Nostradamusa przelicytował bład zerowania komputerowych zegarów. Skutki miały być niewyobrażalne: chaos w gospodarce, samoistnie odpalane rakiety z głowicami nuklearnymi. Kolejny koniec swiata. W takim kontekscie po raz pierwszy pojawiła się nazwa. Jej autor, Marcelo, pamięta, że był to poczatek 1998 w mieszkaniu na Kilińskiego. Wspomina: - chcielismy nazwy pozytywnej, a w rozmowie co raz pojawiło się - dekadencja, czas dekadencji. Może raczej - prokadencja - powiedziałem. No i się przyjęło.

Ostatnie noworoczne przyjęcie XX wieku Prokadenci wyprawili 
w zdemolowanych wnętrzach dawnej Fabryki Knotów. Ola i Michał, gospodarze spotkania, zapewniali, że za trzy miesiace w miejscu tym będzie działał klub, ostatni, kluczowy element  realizacji projektu. 
Ich pewnosć wydawała się czystym szaleństwem. Opowiedzieli wówczas, każde o swoim, pierwszym spotkaniu - zauroczeniu Łodzia. 
Opowiesć Michała: Ogladałem z Jackiem Paradę Techno. Tancerze przeszli, została góra smieci i kilku panów w garniturach. Najbardziej rozradowany wołał - brawo, super. Bielas powiedział mi, że to prezydent miasta. Ostatnia ciężarówka pochodu wiozła pomarańczowa ekipę sprzatajacych. Po kilku tysiacach ludzi, nie został jeden papierek, najmniejszy slad. Pomyslałem - oki, zostaję.
Opowiesć Oli: Szukałam po maturze szkoły dla siebie. Byłam już 
w Warszawie, Poznaniu, Krakowie. Została jeszcze Łódz, z jej wydziałem ubioru w ASP. Wysiadłam na stacji Fabryczna i ruszyłam przed siebie. 
W pewnej chwili znalazłam się na ulicy Piotrkowskiej. Słyszałam o niej wczesniej, ale to był szok. Jezdnia zerwana, przerobiona na piaskownicę. Dzieci graja w piłkę, stawiaja zamki, dookoła usmiechnięci ludzie. Było takie piękne swiatło i pomyslałam - zostaję.
Całymi tygodniami naciskalismy Michała, aby przeniósł się do Łodzi. Szczególnie uparty i konsekwentny był tu Jacek Bieleński. Okazało się jednak że zdecydował moment zauroczenia.

Forum Fabricum 
Im dalej od zamknięcia Forum tym wyrazniej widać jego brak na mapie Łodzi i Polski. Klub miał tutaj adres, lecz zjawisko przekraczało granice miasta. Informacje o wydarzeniach podawały nawet te gazety czy rozgłosnie, które nie sięgały fizycznie Łodzi. Im dalej tym informacja była pełniejsza szczegółów. Sama tylko Radiostacja poswięciła Forum kilkanascie razy więcej czasu antenowego niż Radio Łódz. Szybko przestano podawać po nazwie klubu miasto. 
To się po prostu wiedziało. Informacja dopełniała się  w pogawędkach typu ,,co słychać,, rozmowach podczas przerw między zajęciami w szkołach 
i uczelniach, wrzutkach w internetowych gadu-gaduchach. Żadnych płatnych reklam i promocji. W niemal pięciuset plakatach, poswięconych klubowym wydarzeniom, które obejrzałem nie było adresu! To minimum formuły aktywnego uczestnictwa, chcesz być, to się staraj. 
Czym było Forum Fabricum? Pubem, swietlica, domem kultury? 
W zasadzie spełniało warunki każdej z tych form. W istocie kwestionowało każda z formuł. Przy dyktaturze wolnego rynku było ostentacyjnie niekomercyjne. Gdy rankingi pubów stanowiono iloscia sprzedanego piwa, szefowie Forum z ulga pozbywali się baru. Fenomenem klubu była koncepcja sceny jako przestrzeni artystów. W zależnosci od ich potrzeb można było scenę rozsuwać, aż do wykluczenia publicznosci włacznie. 
W Osrodku Działań Artystycznych publicznosć, jak mówiła Ola, ma prawo artystę podgladać. Pytanie o formułę Forum Fabricum wywołuje pytania o intencje jego animatorów. Tylko kategorie opisowe Sztuki wyjasniaja istotę tego miejsca. To była przestrzeń teatralna, permanentny  performance. Niewiarygodny - przez to, że zrealizowany - żywy Pomnik Miasta.

Fabryka Knotów
Forum Fabricum zadziwiało przestrzenia architektoniczna. To była esencja industrialnego miasta. Piękna poprzemysłowych wnętrz. Surowe, niemal nieruszone wnętrze z wielkimi oknami podzielonymi na metalowe kwatery. Prawie żadnych mebli (siedziało się na skrzynkach po coca-coli), za to tydzień w tydzień inna aranżacja. Każda z wystaw, balet czy popisy spawaczy wymagały innej przestrzeni.
Pamiętam piękny spektakl Dust. Pięciu spiewaków stało po prostu na tle okien. Robert Ashley, uznał, że była to najpiękniejsza inscenizacja opery,
z która objechał swiat. (Dwa dni wczesniej na Warszawskiej Jesieni monstrualnie droga japońska inscenizacja zdominowała przedstawienie). 

Projektant wnętrza Marek Janiak: 
To było dla mnie, jako architekta, ciekawe doswiadczenie. Trzeba było ze soba ożenić trzy elementy - zaprojektować cos, co nic nie kosztuje i daje się zrealizować prosta ekipa - maksymalnie wykorzystać to, co zastane, nie gubiac poetyki miejsca. To znaczy wydobyć cały klimat fabrycznego wnętrza - na koniec, stworzyć przestrzeń, która łatwo poddawałaby się kreacji ludzi, którzy tam przychodza. Żeby zmieniała się dzięki rzeczom ulotnym. Trzeba było zrobić stałe punkty i zostawić swobodę reszcie. Najciekawszym problemem było połaczenie półpiwnicy z drugim piętrem, do czego wykorzystano szyb 
po windzie. Tam nie powinny zmiescić się żadne rozsadne schody. 
To nie spełniało żadnych norm, po prostu to było niemożliwe. 
Przekucie szybu na szerszy było też niemożliwe, jako że przechodził on przez tak zwana obca kondygnację. Czyli łaczył dwa piętra, pomiędzy którymi było piętro należace do innego najemcy, no więc poszerzajac, wkraczało się na czyjs teren.
Wstawilismy schody, po których według wszelkich znanych reguł nie powinien przejsć jeden człowiek, a na pewno nie mogło się minać dwóch. Zastrzegłem że to co narysowałem dla slusarza, to nie istnieje. Że ja nic o tym nie wiem.
Tymczasem schody przeniosły jakies setki tysięcy ludzi, tabuny mijajacych się, tłoczacych, którym się nic nie stało i jeszcze fantastycznie się tym cieszyli. To jest dla mnie bardzo ciekawe doswiadczenie. Szczególnie, 
że miały one swój specjalny klimat. Sam, będac kiedys w Forum Fabricum, podczas mniej więcej trzygodzinnego pobytu osiem razy zszedłem 
i wszedłem po tych schodach, bo człowiek zawsze jest ciekawy, co tam dzieje się na górze, a jak już jest na górze, chce zobaczyć, co tam jest na dole. W ogóle nie odczuwałem jakiejs niewygody czy dyskomfortu.
Oprócz tego zrobilismy z Salonim parę kapitalnych rzeczy, jak np. toalety na dole które miały okienka-strzelnice przy pisuarze męskim. Korzystajac 
z pisuaru, można było obserwować estradę, a z drugiej strony było widać twarze tych facetów w toalecie.
Nie można było zastosować szyby, bo korzystajacy z pisuaru musieli słyszeć koncert. To było dla Michała bardzo ważne. Powtarzał ciagle - oni nie moga stracić dzwiękowego kontaktu z koncertem. Najlepiej i wzrokowego. Toaleta męska była dosyć ekstremalna, nie miała na przykład drzwi głównych. Od drogi do żeńskiej oddzielała ja tylko kotara z folii, nie zawsze starannie zaciagnięta. Cos takiego w klubie sytuujacym się w jakims srednim poziomie akceptacji jest nie do pomyslenia. A tam to się swietnie sprawdzało. Sposób korzystania z architektury był po prostu kapitalny. To samo było z bufetem na górze. Bardzo niezobowiazujaco zaprojektowany obrastał rozmaitymi rzeczami, potem je tracił na rzecz innych i to wszystko jakos się trzymało kupy, nie przeszkadzało jedno drugiemu. Te sciany, które raz były, po chwili już nie, albo stały już zupełnie gdzie indziej, bo akurat była wystawa a potem był koncert. Wszystko to fantastycznie miesciło się w tej fabryce. Cały czas to była taka łódzka fabryka, z ta plastyka która dla wrażliwego widza jest fantastyczna patyna, prawda o tym miejscu, jak prawda sa zacieki w Wenecji, bo one po prostu sa, a tutaj te kable, nieistniejace centralki, jakies tryskacze, które nie działaja. Gdyby scenograf chciał cos takiego zrobić, musiałby się potwornie namęczyć i tak pewnie by to wygladało sztucznie.

Fabryka Knotów, Forum Fabricum czy Prokadencja
Dawna fabryka knotów, siedziba Forum Fabricum, jest wieża o miedzianym hełmie, wystajaca ponad dachy kamienic jak płetwa rekina. Piętro najwyższe było przestrzenia prywatna. Tam jedli i nocowali goscie, tam był też magazyn wszelkich potrzebnych do występu sprzętów. Michał dyskutował z dziesiatkami partnerów szczegóły występu, Ola projektowała klubowe druki. Przestrzeń prywatna trzeba było  po prostu wyrabywać. Może dlatego dla rzeszy młodych ludzi w Polsce Prokadencja i Forum Fabricum to synonimy. 
W weekendowy wieczór szło się do Prokadentów czyli Forum. Ola i Michał pytani o Forum i Prokadencję prosza,  żeby tych spraw nie mylić. Kolejny raz cierpliwie wyjasniajš, że Forum to po prostu projekt Prokadencji. 
A ludzie na plaży, widzac trójkat prujacy fale, wołaja - rekin. Forum to okręt flagowy Prokadencji, a sposób jego prowadzenia był manifestacja jej filozofii. Prosciej jest mówić o spełnionym celu niż najlepszych programach. Marek Janiak, człowiek spoza Prokadencji, tak wspomina: ,,Pracować z nimi jest fantastycznie. Zaczałem im doradzać, od kiedy przyjechali. Opiniowałem miejsca, które do ich projektu mogłyby się nadawać. To była swietna współpraca. Wystarczyło kilka rad i sami już fantastycznie sobie radzili, nie pytajac 150 razy o to samo, nie zniechęcajac się byle drobna przeszkoda. Jestem architektem, doceniam umiejętnosć panowania nad szeroko rozumiana przestrzenia. Potrafia zapalić ludzi, znalezć srodki na swoja działalnosć, potrafia zaryzykować. Fantastycznie się współpracuje z ludzmi, kiedy wiesz, że to nie pójdzie w próżnię. Takie odczucie musiało mieć wielu ludzi, dlatego tak wielu działało z nimi. Najczęsciej za symboliczna rekompensatę, czy dla samej idei. Imponujaca całosć, która stworzyli, składała się okruchów, które uzyskiwali od rozmaitych ludzi: plastyków, muzyków, architektów, spawaczy, aktorów. Każdy z tych, którzy wykonywali gest, wiedział, że to zostanie wykorzystane, że ta energia nie zniknie gdzies w czarnej dziurze. Szanowanie czyjegos wysiłku, atencja dla czyjejs pracy, to cecha wcale nie taka częsta. 
Nie zmienili się nawet wtedy kiedy odniesli sukces i przychodziły tam tłumy. Chociaż nie był to nigdy sukces ekonomiczny, raczej sukces totalnej akceptacji idacej ze strony wszystkich srodowisk i pokoleń. To miejsce było naprawdę słynne. To kompletnie nie zmieniło ich postawy. A przecież tu raczej jest norma, że ludzie, którzy wygrali, przestaja mówić - dzień dobry,,.

Wolontariusze
Permanentne podnoszenie wymagań wobec kolejnych projektów było charakterologiczna cecha prowadzacych Forum Fabricum. Taka postawa się udzielała. Cechowała ich też skrajna dyskrecja i skromnosć. Nie pamiętam ani ja, ani żadna z pytanych przeze mnie osób, żeby szefowie tego kultowego klubu pojawili się na scenie, w swietle reflektorów, choćby tylko po to, by zapowiedzieć gosci. Ola najczęsciej kontrolowała przebieg imprezy z bramki, lub w wejsciu rozdawała wydawnictwa klubu. Michał biegajacy w roboczym ubraniu z piętra na piętro w nieustannej kontroli szczegółów, z młotkiem czy przedłużaczem w ręku wygladał raczej jak majster sceny niż własciciel. Taka postawa udziela się. Do czujniejszych uczestników spektakli, wystaw i szaleńczych imprez docierało, że biora udział jedynie w finale zabawy. Niektórzy w kolejnych zdarzeniach brali już udział czynny, współtworzac elementy zdarzenia. Ułatwiała taki ruch możliwosć odpracowania biletu na imprezę. Najcenniejszym skutkiem działalnosci Forum było zgromadzenie wokół Towarzystwa kilkudziesięcioosobowego zespołu aktywnych twórczo młodych osób, wciagniętych we wspólne projekty.
Z nich rekrutuje się grupa wolontariuszy współpracujacych przy kolejnym projekcie.

Tańcówka czyli Punk Jazz Reggae
Wydrukowane z internetowej strony Prokadencji podstawowe info 
o wydarzeniach niecałych 5 lat działalnosci zajmuje ponad 100 stron formatu A4. Bez recenzji czy komentarzy. Sama lista nazwisk pozwala domyslić się autorytetu i wszechstronnosci miejsca. ,,Rezydent FF,, termin, używany przez recenzentów pism (Machiny, Aktivista, Gazety) 
i rozgłosni muzycznych w srodowisku didżejów jest synonimem uznania, wejsciówkš na liczace się sceny. W ekscytujacych pojedynkach grały tu gwiazdy wytwórni od Japonii po Berlin. Byłem swiadkiem meetingu, którego poziom doprowadził gwiazdy londyńskiego grania do wycofki ze sceny. Gospodarzami wieczorów byli artysci wybitni i to najróżniejszych proweniencji: Zygmunt Konieczny, Wojtek Waglewski, Tadeusz Sudnik. Swój pierwszy wielki slideshow pokazał współzałożyciel Prokadencji Krzysztof Miller. Bliższa warsztatowi niż tradycyjnej scenie, nie schlebiajaca nikomu formuła klubu i autorytet prowadzacych stwarzały artefakty poszerzajace swiadomosć: doswiadczanie przestrzeni w czasie całonocnej imprezy Kliniki Lalek, Rycerzy i Żonglerów Ognia wraz z Mistrzami Bębnów; wzruszenie, jedynego, już po rozstaniu, koncertowego spotkania Leszka Możdżera z Miłoscia (ciekawe, że to własnie do niego zadzwonili dziennikarze pytać, czy prawda jest zamknięcie FF). Magia jednego z najwspanialszych koncertów Tomasza Stańko. Przez otwarte drzwi wdzierały się dzwięki burzy, pioruny prowadziły dialog z trabka. 
Po wybrzmieniu ostatnich nutek z didżejki zabrzmiały miksy koncertu  
z improwizowanym żywym wokalem. Sparaliżowani szacunkiem młodzi doczekali się satysfakcji, kiedy po roku usłyszeli, jaka płytę przygotowuje, zarzekajacy się dotad takiemu graniu Mistrz. Dinozaury z Wysp UK Subs wyprzedziły o jeden weekend konkurs - 20,21,22.01.2000 Cyfroteka.  Mimo zaskakujacego zestawu artystów (np. Komandos i Maleńczuk) inicjatywa zainaugurowania kolekcji dzieł, inspirowanych mysla cyfrowa, była fantastyczna i przez dedykację do a.r. bardzo łódzka. Wybredne jury nagrodziło wielkoformatowa grafika jedynie, niezastapionego w takich wypadkach Marcela za nazwę imprezy (sic!). Jakos wtedy na forum internetowym pojawiła się zwięzła recenzja Forum; ,,Tańcówka, Punk, Jazz  i Reggae, wszystko najlepsze,,.

Z czystego uczucia
Klub przygotowywał się powoli do pięciolecia działalnosci, kiedy w Fabryce Knotów imienia Bawełnotex pojawił się z wyciagnięta ręka syndyk. To rzeczywistosć miasta zbankrutowanego i zadłużonego. 
Czekajacy na okazję ucieczki tubylcy zapracowali sobie na ksywę Boatpeople. Specjalna rasa sa Lodzermensche. Irracjonalnie przywiazani, stale wracajacy. Dlaczego Prokadenci, ludzie z Białegostoku, Zagnańska, Płocka, Andrychowa, wybrali Łódz? Argumentem, było centralne położenie. Miejsce spotkania promieni, przecięcia dróg, wymiany energii. To figura zawierajaca się w znaku Prokadencji, wczesniejszego PAFF i Prokadencji Workshop. Lecz naprawdę to argument poetycki. Kto tylko tu przyjeżdżał, wie, że połaczenia z miastem Łodzia sa możliwie najgorsze. Jezli to czyste uczucie to na pewno bez  wzajemnosci u władz miasta. Prezes Fundacji Ulicy Piotrkowskiej Marek Janiak mówi: Powtarzałem wielokrotnie, publicznie, w czasie gdy Prokadencja tak wspaniale się rozwinęła, że jest to najlepszy dom kultury w tym miescie. Uważam za koszmar, że miasto im nie pomogło, że nie dało nic, choć wystarczyło tylko nie zabierać pieniędzy za czynsz i ogrzewanie. Żeby utrzymać miejsce, bo oni sami nie chcieli nic, ani na działalnosć, ani dla siebie. Kiedy pomyslę, ile placówek kultury utrzymuje to miasto, za ile płaci etatów i porównam ich efektywnosć, konkretne rezultaty, to porównanie jest miażdżace. Klub został zamknięty. Prokadenci rozjechali się. Przeczytałem w jakims wywiadzie, jak podsumował to lider Plastic Bag  Jacek Bieleński:  ,,Łódz bez Forum to mnóstwo zer bez jedynki z przodu,,.

Prokadencja Workshop
Muzyczna i medialna sensacja 2003 roku była Kapela ze wsi Warszawa.
Po wygraniu konkursu BBC na najlepszy zespół World Music, rozrywani przez wszystkich, ruszyli w trasę. Nie mieli już czasu i okazji zagrać  żadnego koncertu w kraju. Wyjatkiem był teatr Arlekin w Łodzi. Rewanż za uszycie strojów na tourne. Stroje zaprojektowała i uszyła Ola Niescier. Koncert z pokazem mody firmowała Prokadencja Workshop. 
To był fantastyczny powrót. Modelki tańczace wczesniej w Forum, chłopcy od swiateł i nagłosnienia. Znałem większosć twarzy. Reszta to nowi wolontariusze Prokadencji. Klasyczny manewr przegrupowania. 
Show w Muzeum Włókiennictwa z ekipa fotografów, operatorów, wizażystek pracujacych na wybiegu, na oczach publicznosci równoczesnie nad pokazem i filmem o tymże. To była demonstracja mocy, możliwosci technicznych, lecz jeszcze nie koniec progresji. 
Ostatnim akcentem wielkiego powrotu była wystawa Oli Niescier, ,,Sukienka,, w Atlasie Sztuki. Kilka sukienek i fotograficzna zastawka zmieniły się w interaktywny spektakl z dziesiatkami fotografujacych siebie kobiet i 1410-oma internautami układajacymi z tych zdjęć obrazki. Pisały o tym wszystkie magazyny sztuki, pisma fotograficzne i komputerowe. Prokadencja zarzuciła sieć. Szczegóły na stronach www.prokadencja.art.pl. No i w kwaterze Prokadentów.
Tu historia zatoczyła koło. Prokadencja rezyduje niemal vis-a-vis
Dawnego Teatru Rozmaitosci, miejsca, które było pierwsza propozycja dla Forum Fabricum. Zrujnowana fabrykę zamienili na sponiewieranš willę. Odwiedziłem ich w ostatnia sobotę. Z pustej uliczki przez ciężka bramę kilka kroków i byłem na podwórku. Na sznurach, jak pranie, schna zdjęcia, dzieciaki rzucaja diabolo, pachnie pieczony na ogniu chleb, znajomi artysci, piękne kobiety.  Jak w kinie, jak we snie.


Tekst profesora Andrzeja Chętko, na zamówienie Urzędu Marszałkowskiego Województwa Łódzkiego, do albumu o dziedzictwie kulturowym współczesnej Łodzi.